Toch maar gaan

"Sneller uitgekeken in RAI" is de kop in het Parool, bij een stuk over de Kunstbeurs. Minder standhouders en dus veel lege plekken volgens de krant. We trotseren toch de miezer regen en misschien helpt het dat we niet teveel verwachten nu, maar we vinden juist dat er dit jaar best veel dingen hangen die de moeite waard zijn. En tegen normale prijzen. Een zeefdruk van Koen Vermeule staat al lang op onze verlanglijst, en daarvan blijkt net een nieuwe beschikbaar te zijn bij de Steendrukkerij. Nog even nachtje over slapen...
We hebben nog vrijkaarten als je er ook een kijkje wilt nemen.

Silenus

Binnenkort een citytrip naar BCN in de planning? Zet dan even de Restaurant Silenus in je agenda. We vinden het met afstand de leukste tent van de afgelopen dagen. Heerlijk sfeertje, aardige mensen en normaal geprijsd. En ik doe er inspiratie op voor een schilderij, dus wordt vervolgd in een blog over Atelier Dijkzicht. www.restaurantsilenus.com

Garnalen Koning

El Rey del Gamba is een begrip. Het tapa-restaurant ligt aan de oude haven in Barcelonetta, ongeveer in het midden van bovenstaande foto. Ik heb er ontzettend goede herinneringen aan en was nooit in deze stad zonder daar te eten. En wat is er nu zo bijzonder aan deze tent? Geen idee eigenlijk. Er eten veel Spanjaarden maar het is ook een enorme toeristentent, met obers die je van de straat naar binnen trekken en grote foto's van de gerechten voor de dombo's die geen benul van tapa's hebben. En het is groot, de zaak beslaat maar liefst drie panden en een paar gebouwen verderop zit nog een filiaal. Allemaal met hetzelfde lelijke logo in rode letters en met dezelfde tl-verlichting en plastic stoelen. Sweet memories gaan verder dan hip of design...

Weinig kunst

We knopen een paar dagen Barcelona aan onze Mallorca trip. De stad ligt er weer prachtig bij en er zijn een paar indrukwekkende gebouwen bijgekomen sinds ons laatste bezoek hier. Maar druk is het wel. Massa's toeristen overal, met rugzak en plattegrond, zoals we ze voor ons huis in Amsterdam bij hordes zien lopen, op zoek naar Hermitage of Rembrandthuis. We voelen ons een van die horde, en dat zijn we ook als we tot vier maal aansluiten in de rij voor het Picasso museum. We willen hier echt graag naar binnen maar uren wachten in een smalle steeg hebben we er echt niet voor over.
Dus op naar het MACBA, het museum voor moderne kunst. Misschien zijn we nu verwend door het nieuwe Stedelijk, maar we vinden het hier erg tegenvallen. Het is een mooi gebouw maar er hangt weinig bijzonders. Niks eigenlijk, en zo erg kritisch zijn we toch ook niet.
We kunnen nog naar het Miro museum maar daar zien we op Mallorca al zoveel van dat we besluiten de kunst deze dagen te laten voor wat het is en ons te richten op de horeca.

Huh?

Max blijft elke dag foto's mailen vanuit Miami. Hij heeft het heerlijk daar zo te zien. Maar geen idee hoe het komt dat hij zich ineens een filmster is gaan voelen.

Paella op de stoep

Voor ons, naast ons en achter ons, overal in de haven zitten restaurants en bijna allemaal hebben ze paella op de kaart staan. Maar onze plek thuis is eigenlijk lekkerder dan zo'n restaurant terras. Daarom introduceren we het begrip 'delivery' bij Ca'n Ribes, een paar deuren verderop. We dekken deze eerste zwoele avond van het seizoen de tafel gewoon buiten op de stoep. Een half uur na de bestelling komt een grote dampende pan onze kant op. Restaurant Sal de Mar is een feit. Als we zelf zorgen voor een volle wijnkelder denk ik dat het van zelf koken maar weinig zal komen hier.

Fine-tuning

De verbouwing is weliswaar afgerond, toch kan het huis nog wel wat fine-tuning gebruiken. Met de tips van de eerste huurders vullen we de keukeninventaris aan, we leuken het dakterras op met een zonnezeil, twee olijfboompjes en een bamboo rek en we jagen wat spijkers in de muur voor de broodnodige 'kunst'. Een bezoekje aan de nieuwe BeConnected Conceptstore in Palma maakt het helemaal af, daar scoren we onder andere een stoeltje en tafel voor de woonkamer. Ikea heeft deze week geen goede klant aan ons.

Prima voor 4

Ellen en Andre hebben zich al genesteld in Casita Sal de Mar als wij daar met onze laatste lading Rituals-setjes en extra handdoeken voor huurders op Palma airport landen. We promoten het huis vooral als ideaal voor twee personen en deze dagen proberen we voor het eerst hoe het is om met vier man op deze stek te zitten.
De uit Denemarken ingevlogen bedbank blijkt de hoge verwachtingen waar te maken. Ellen, met haar toch wel kritische kijk op bedden, staat de volgende ochtend fris op en slaapt hier net zo goed als in het Ritz in Shanghai. En de kleine extra badkamer op het dakterras gebruiken ze als klerenkast en omkleedhok, wat de woonkamer verder vrij laat van koffers. Door de twee balkons, en de stoelen op het dakterras en de stoep beneden loop je elkaar ook nooit in de weg en zit je altijd ergens lekker. En de extra pantry blijkt ideaal als je al een bakkie wilt zetten terwijl je medebewoners nog pitten. Casita Sal de Mar mag dan bedoeld zijn voor twee, het blijkt ook prima geschikt voor vier.

Drie vingers in de lucht

Zoals half Nederland zitten we voor de tv tijdens de kroning van Willem, compleet met oranje tompoezen. Maar als die kroon eenmaal op z'n hoofd staat gooien we de Oeverloos los en schuiven we de gracht op. Volle bak weer, en ook Cor zit gewoon aan boord. Gaaf.
Op de bovenste foto zie je links achteraan een groene vlek, onmiskenbaar de prachtkleur van de mooiste sloep van Amsterdam.

Auto van de dag

Max zit is twee weken met z'n opa en oma naar Miami. Dit is al de derde keer dat hij zo'n trip naar zijn oom daar maakt. Vreemd genoeg merken we voor vertrek dat hij het spannender vindt dan de keren daarvoor. Hij denkt meer na over dingen nu hij ouder is. "Tja mam, het kan natuurlijk wel dat het vliegtuig naar beneden valt..."
Dat gebeurt gelukkig niet en Max heeft een toptijd daar, en door zijn veelvuldig iPhone gebruik zien we foto's van bijna elke duik in het zwembad en chat hij midden in de nacht als hij niet kan slapen door het tijdverschil. Nieuw is zijn belangstelling voor auto's. Elke dag stuurt hij een foto van zijn Auto van de Dag, en dat is nooit een Golf.

Klusser te huur

Joop heeft na 30 jaar een punt gezet achter zijn carriere als fysiotherapeut, maar niks doen blijkt niet aan hem besteed. Nog voordat hij zijn praktijk heeft overgedaan gaat zijn klusbedrijf al volop van start. Maar Joop werkt vooral voor de lol, dus als je geen koffie voor hem zet komt deze klusser niet bij je langs. Bij de restauratie van het motorhuis van de Oeverloos staat onze espresso-machine steeds standby.

Ma 75

Ma pakt lekker uit met haar 75ste verjaardag. Voor de Barneveld clan en haar kunst-, fiets-, Lions-, gym- en brandweervrienden viert ze het bij Edith thuis en twee dagen later doen we het over op de Amsterdamse grachten met alle neven en nichten op een overbeladen Oeverloos.